Ten rok jest szczególny dla Prawosławnego Seminarium Duchownego w Warszawie, ponieważ 75 lat temu nasza uczelnia została powołana do życia. Metropolita Warszawski i całej Polski Tymoteusz, doprowadzając do końca starania o otwarcie polskiej uczelni teologicznej kształcącej przyszłych kapłanów, 20 marca 1951 roku otworzył Prawosławne Liceum Teologiczne w Warszawie. 1 września tego samego roku metropolita Makary przekształcił je w Prawosławne Seminarium Duchowne w Warszawie. Od tego czasu uczelnia nieprzerwanie wychowuje pokolenia duchownych i osoby pracujące na rzecz Cerkwi.

Z okazji jubileuszu, 5 czerwca w Katedrze Metropolitalnej św. Marii Magdaleny w Warszawie odbyła się Boska Liturgia, sprawowana przez arcybiskupa Jerzego oraz wykładowców seminarium. W prezbiterium modlili się Jego Eminencja Metropolita Warszawski i całej Polski Sawa oraz Ekscelencje: Metropolita Włodzimierz-Wołyński i Kowelski Włodzimierz, Arcybiskup Lubelski i Chełmski Abel, Arcybiskup Przemyski i Gorlicki Paisjusz, Arcybiskup Bielski Grzegorz, Biskup Hajnowski Paweł oraz Biskup Supraski Andrzej. Na uroczystości obecni byli liczni absolwenci naszej uczelni oraz osoby z nią związane na przestrzeni lat. Uroczyście śpiewał chór złożony z obecnych i byłych studentów.

Po Liturgii Jego Eminencja Metropolita Sawa zwrócił się do zebranych ze słowem. Podkreślił znaczenie seminarium w życiu Cerkwi. Ono uczy intelektualnie, ale przede wszystkim wychowuje przyszłych kapłanów. Przygotowuje ich do sprawowania św. Eucharystii, która jest najważniejszym wydarzeniem we wszechświecie. Metropolita podziękował przybyłym gościom oraz wszystkim osobom, które pracowały na rzecz naszego Seminarium. Wspominał przy tym czasy swojej nauki i posługi w tej uczelni. Następnie zwrócił się do seminarzystów. Zaznaczył, że przygotowują się do trudnej i wymagającej służby Chrystusowi. Powinni więc cechować się starannością, być mądrymi słuchaczami i modlić się o rozsądek, a Bóg we wszystkim pomoże i wynagrodzi. Na koniec szczególnie podziękował rektorowi ks. Jerzemu Tofilukowi za prawie 40 lat posługi dla dobra Cerkwi oraz wielką wytrwałość w nauczaniu i kierowaniu uczelnią.

Jego Eminencja Metropolita Sawa w imieniu PAKP nagrodził zasłużone dla seminarium osoby. Rektor ks. Jerzy Tofiluk otrzymał prawo noszenia drugiego krzyża z ozdobami, zaś order św. Marii Magdaleny II stopnia z ozdobami otrzymali: ks. Anatol Szymaniuk, ks. Andrzej Baczyński, pani Lilla Busłowska, pan Jerzy Betlejko, pan Mikołaj Kozłowski. Order św. Marii Magdaleny II stopnia otrzymali: ks. Andrzej Kuźma, ks. Tomasz Stempa, ks. Łukasz Leonkiewicz oraz pani Olga Charkiewicz. Pani Nika Bowtruczuk i pani Lena Perevortova Palats zostały odznaczone Orderem św. Marii Magdaleny III stopnia.

Następnie rektor ks. Jerzy Tofiluk podkreślił, że seminarium to nie tylko szkoła, a nasza tożsamość. 75 lat PSD w okolicach 100-lecia autokefalii polskiej Cerkwi świadczy o dziedzictwie, którego nie można zatracić. Obecnie uczelnia prężnie rozwija się, jest ceniona na świecie, jej wychowankowie pełnią posługę w różnych krajach i na różnych kontynentach. Podziękował Jego Eminencji Metropolicie Sawie za ojcowską troskę i nagrodzenie pracowników seminarium oraz wyraził wdzięczność wszystkim osobom pracującym na rzecz naszej uczelni, a także przybyłym na jubileusz absolwentom.

Uroczystości zwieńczyła wspólna agapa, po której część przybyłych gości udała się na ulicę Paryską do budynku seminarium, aby powspominać dawne lata i spotkać się z kolegami z tych czasów.

Wielu absolwentów z wielką tęsknotą wspomina naukę w PSD. Cóż więc jest szczególnego w tej uczelni? Słowo “seminarium” wywodzi się z łaciny, gdzie oznacza “szkółkę roślin”. Przywodzi to na myśl ewangeliczną przypowieść o siewcy (Mt 13, 1-9). Seminarium jawi się tu jako żyzna gleba, na którą trafia ziarno, miejsce mające zapewnić rozwój tych “roślin”, aby w przyszłości wydały jak największy plon. Rzeczywiście, seminarzyści otrzymują od nauczycieli to, co potrzebne do pracy na rzecz Cerkwi, zasiane zostają w nich “ziarna Słowa”. Wszystko to w ich przyszłej posłudze będzie owocowało, jeśli wypełnią polecenie apostoła Pawła: “Ty zaś trwaj w tym, czego się nauczyłeś i co ci powierzono, wiedząc, od kogo się tego nauczyłeś” (2 Tm 3, 14).

Choć może być to niezauważalne na pierwszy rzut oka, te 3 lata nauki definiują bardzo wiele w życiu seminarzysty. Młody człowiek kierowany chęcią służby Bogu i ludziom przechodzi w tym czasie lekcję życia, egzamin dojrzałości duchowej, nieraz poprzez trud i wyrzeczenia. Droga ta bynajmniej nie jest łatwa, lecz podążając po niej z Chrystusem wszystko nabiera sensu. “Jarzmo moje jest słodkie, a moje brzemię lekkie” (Mt 11, 30) mówi Zbawiciel.

Seminarium pozostawia przyjaźnie na całe życie, niepowtarzalne wspomnienia, historie “nie z tej ziemi” W duszy człowieka seminarium czyni jednak nieporównywalnie więcej. Jak apostołowie z nieuczonych i niepojętnych, za sprawą Ducha Świętego stali się niezachwianymi głosicielami Ewangelii Chrystusowej, podobnie tu działa łaska Boża, z którą trzeba współpracować. Seminarzysta poznaje siebie poprzez relacje z innymi, styka się ze swoimi słabościami, rozwija talenty, jednocześnie starając się poznać Boga, Który nad wszystkim czuwa i każdego chce przyprowadzić do Siebie.     

Tak oto ziarno zasiane w naszym Seminarium 75 lat temu wydaje plony do dziś. Pokolenia wymieniają się na nowo, uczelnia zaś “dojrzewa” i “nabiera ducha”, kształtując tradycję i teologię polskiego Prawosławia.

Tekst lektor Tomasz Wasiluk

Zdjęcia Łukasz Troc